Αφανισμός Μια Κατάρρευση, Thomas Bernhard

afanismos«… Μα είχα, φυσικά, συνείδηση του τι απαιτούσε τώρα από μένα ο θάνατος αυτών των τριών, τουλάχιστον στα χαρτιά πιο κοντινών μου ανθρώπων: όλη μου τη δύναμη, όλη την ισχύ της θέλησής μου. Η ηρεμία, με την οποία γέμιζα σιγά σιγά την τσάντα με τα απαραίτητα για το ταξίδι μου, παίρνοντας συγχρόνως υπόψη το άμεσο μέλλον μου, που το αναστάτωνε αυτό το αναμφίβολα φοβερό ατύχημα, μου προκάλεσε ανησυχία πολλή ώρα αφού είχα ετοιμάσει πάλι την τσάντα. Το ερώτημα αν αγαπούσα τους γονείς μου και τον αδελφό μου, στο οποίο είχα δώσει αμέσως την απάντηση «φυσικά», παρέμενε όχι μόνο ουσιαστικά, μα και πραγματικά, αναπάντητο. Είχα ήδη από πολύ καιρό και με τους γονείς μου και με τον αδελφό μου μια λεγόμενη καλή, καίτοι τεταμένη, και κατά τα τελευταία χρόνια μόνο αδιάφορη σχέση. Ήθελα ήδη από πολύ καιρό να μην ξέρω τίποτε για το Βόλφζεγκ και συνεπώς γι’ αυτούς, αντιστρόφως κι αυτοί για μένα, αυτή είναι η αλήθεια…»

«Το τελευταίο μεγάλο μυθιστόρημα του Αυστριακού συγγραφέα, μια αποστολή στο ανεξερεύνητο και πάντοτε μη εξερευνήσιμο της ίδιας μας της φύσης.»

«…ως αυθεντικός καλλιτέχνης της ελευθερίας, ο οποίος, όμως, γνωρίζει πολύ καλά τη ματαιότητά της, οφείλει να καλέσει σε μια άνιση αλλά δίκαιη αντίσταση ενάντια στον αφανισμό…. Μεγάλο βιβλίο, τεράστιος δημιουργός…» – evrytanika.gr

«Grand, imposing, awe-inspiring.», «Serious literary fiction writers here don’t have the kind of impact here that they do in Europe, and if there was an American Bernhard his manuscripts would all be piled in his closet. No one would publish him.» – Los Angeles Times

“Strangely gripping. . . . A highly original kind of writing that resembles musical patterns of theme, variations and recapitulation. . . . A fine and compelling prose accomplishment.”—The Washington Times

“With a breathtaking sustained intensity . . . Bernhard assaults through the voice of Murau the modern world, as exemplified by his birthplace, Austria.” – Chicago Tribune

“The particular fineness of Extinction lies in its depiction of a consciousness in action: Murau, it turns out, can be weak, admirable, reprehensible or mean-spirited, but his mind, as depicted on the page, seems absolutely true to life.” – Washington Post Book World

“Not every raving maniac is a genius. Many are called but few are chosen. It’s a pretty exclusive club, but Bernhard made it. . . . Like Swift, Bernhard writes like a sacred monster. . . . He is a remarkable literary performer: a man who goes to extremes in ways that vivify our sense of human possibilities, however destructive.” – The Wall Street Journal

» Μην αυταπατάσαι, δεν ελέγχεις εσύ την ροή του λόγου, εκείνη σε ελέγχει, και αν νομίζεις ότι βγήκαμε για βαρκάδα, καλύτερα κατέβα πριν αρχίσει η ταραχή!….Η ανάγνωση του Μπέρνχανρτ είναι δύσκολη, απαιτεί υπομονή και έντονη και συνεχή συνειδητότητα. Η γραφή του από την άλλη, είναι πυρωμένη, καίει συνειδήσεις, συναισθήματα και εν τέλει πυρπολεί τα θεμέλια της ανθρώπινης ύπαρξης» – diavazontas.blogspot.gr

«Bernhard’s last and longest novel might in the end be my favorite of all, if for wholly different reasons than Correction. Much of Bernhard’s work during his final years fixated on the social hells of ridiculous social climbers and shitty artists, and this is the most intensely critical of those people, to the point where it rather directly acknowledges that there’s no one who isn’t fucked. Written as an autobiographical account of the son of a wealthy family who has just received word his parents and brother have been killed in a car accident, he somewhat reluctantly returns home to oversee the mass funeral. What follows is a massive and unflagging criticism of every element of the town where he grew up, from his family’s shoddy treatment of employees, to a massive library held in disdain, and, most significantly, his parents’ Nazi ties. There’s something hypnotic about Bernhard’s monolithic-paragraph style, and the flood of formal language he uses to pull apart the character of anything he sees, including the narrator himself. Subtle in its implications, and not so subtle in its disdain, Extinction is about as pointed an antisocial firestorm as could be imagined.» – Vice.com

Σχετικά links: