Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;, Χρόνης Μίσσιος

hamogela-re-ti-sou-zitaneΤο ξέρω πως έχουμε καιρό να τα πούμε. Όχι, δε σε ξέχασα. Πώς να ξεχάσω, μωρέ, μόνο εσύ μου απόμεινες… Αλίμονο, αν χάσουμε και τη μνήμη μας, πώς θα μπορέσουμε να ξαναονειρευτούμε;… Όχι, ούτε φοβάμαι μη μου κάνει «ψυχολογικό πορτρέτο» η ασφάλεια, άμα βρει τα χειρόγραφά μου σε καμιά έρευνα. Δεν είμαι πια στη φυλακή, κι απ’ ότι φαίνεται, θ’ αργήσουμε κάμποσο ακόμα να μπούμε… Μπα, γιατί άλλωστε η ασφάλεια ούτε παρεμπιπτόντως, που λένε, δεν ασχολείται πια με μας… […]

«Σκεφτείτε, κύριε, αν μπορούσαμε να ξέρουμε την ατομική ιστορία, τα ονόματα, το χαμόγελο, τα όνειρα, τις αγάπες, τις επιθυμίες και τις δημιουργικές ικανότητες των εκατομμυρίων νεκρών των πολέμων, αν τους γνωρίζαμε σαν τ’ αδέρφια μας, σαν τους ανθρώπους που μεγαλώσαμε μαζί και ονειρευτήκαμε μαζί, τι διάσταση θα είχε για μας η ανθρώπινη ιστορία και πόσο άγρυπνοι και προσεχτικοί θα ήμασταν σε κάθε επιλογή της εξουσίας, σε κάθε ιδεολογική πρόταση… Αν η συνείδηση και η γνώση του ανθρώπου μπορούσε να φτάσει στο επίπεδο να ερμηνεύει μ’ αυτή την ανθρώπινη έγνοια την είδηση “εκατό χιλιάδες νεκροί” ή “ένας άνθρωπος βασανίζεται σε κάποιο άντρο της εξουσίας”… Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει ευτυχισμένος μόνον σε σχέση ελευθερίας και ευτυχίας με τους συνανθρώπους του, σε συναισθηματική αρμονία με τον εαυτό του, αλλιώς γίνεται σκατό ανθρώπινο, το πιο άχρηστο και επικίνδυνο πράγμα δηλαδή, διότι και το σκατό των ζώων ακόμα είναι ευλογία θεού για τα λουλούδια και τα φυτά. Μόνο ο άνθρωπος, που τρώει και καταστρέφει τα πάντα, παράγει άχρηστα και επικίνδυνα πράγματα, και για τη φύση και για τη ζωή.»

«Ο Μίσσιος πιστεύει στον άνθρωπο. Πιστεύει με όλο του το είναι. Βάζει το χέρι του στο ευαγγέλιο του έρωτα, ξέρει να κάνει χιούμορ και με τις πιο σκατένιες καταστάσεις, βρίσκει τον τρόπο να εκμαιεύει την ελπίδα από την απάνθρωπη σκηνή. Ναι, πονάς όταν διαβάζεις το “Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;”. Σε όποιο στρατόπεδο κι αν ανήκεις, αν έχεις μια μικρή επιθυμία να ονομάζεσαι άνθρωπος, θα πονέσεις. Και θα γελάσεις. Και θα σφιχτεί το στομάχι σου. Και μπορεί να πεις “φτάνει ως εδώ“. Και να συνειδητοποιήσεις πως ο κόσμος μας κατευθύνεται πάλι προς μία τέτοια παράλογη εποχή (αν δεν έχουμε ήδη μπει).» – Fridge

«Οίστρος της ζωής ο φόβος του θανάτου. Λευκό χαρτί και μολύβι και πνεύμα αυτοβιογραφικό, συνειρμικό, που καλπάζει. Γλώσσα καθημερινή.» – MiC

Σχετικά links: