Η ηδονή, Gabriele D’Annunzio

i-idoniΤο 1889 ο Γκαμπρέλε Ντ’ Αννούντσιο δημοσιεύει, το πρώτο του μυθιστόρημα, την «Ηδονή». Ήρωας του, ο Αντρέα Σπερέλλι, ένας εστέτ αριστοκράτης, λάτρης της τέχνης, του ωραίου, της ηδονής, του έρωτα. Μες στην κοσμική ζωή και την ηδονιστική ατμόσφαιρα της αριστοκρατίας της Ρώμης στα τέλη του 19ου αώνα, βιώνει δύο μεγάλους έρωτες: αφενός με την ωραία, αισθησματική και γεμάτη πάθος Έλενα, και αφετέρου με την αγνή και τρυφερή Μαρία. Στο τέλος όμως καταλήγει μόνο σ’ έναν κόσμο χωρίς αξίες, κενό και ρημαγμένο από τον ηδονισμό.

Σε αυτό το σκοτεινό μυθιστόρημα βλέπουμε την απόλυτη έκφραση της «παρακμής»: ηδυπάθεια και πνευματικότητα, λατρεία για τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε, εξύμνηση του Εγώ, απέχθεια για την εσωτερική αδυναμία. Η αγάπη για την τέχνη, η μεταμόρφωση τη ίδιας της ζωής σε τέχνη, η αναζήτηση του ωραίου πέρα από κάθε ηθική σύμβαση, η περιφρόνηση για τους αστούς, καρτούν τον Αντρέα Σπερέλλι του Ντ’ Αννούντσιο την ιταλική εκδοχή του Ντόριαν Γκρέυ του Όσκαρ Ουάιλντ. [Εκδόσεις PRiNTA]


«έρχεται να ταράξει τα λογοτεχνικά νερά γιατί μιλάει κατευθείαν στην γλώσσα της ανθρώπινης παλινωδίας, γλωσσοπλάστης και σκαλιστής της εσωτερικής γαλήνης ή ανατροπής, επιδιώκει να πλάσει ένα πρόσωπο που να αποτυπώνει έκδηλα την παρακμή μίας ολόκληρης κοινωνίας, μίας λατρείας και ηδονής όχι για τον ίδιο άνθρωπο που κανονικά έπρεπε να βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής αλλά για την ύλη που έχει καταδυναστεύσει τον καθένα και την καθεμία και έχει γκρεμίσει κάθε έννοια αλληλεγγύης, καθιστώντας γλαφυρό και σε πρώτο πλάνο τον ξεπεσμό και την ιδιοτέλεια που διακατέχουν το ανθρώπινο είδος.» – culturenow.gr

«αντικατοπτρίζει τη ζωή ως ύλη και ως έργο τέχνης στην υπερβολή της, η οποία ασφαλώς δεν μπορεί να σημάνει τίποτε άλλο πέρα από την αυτοαναφορικότητα, όπως ακριβώς συμβαίνει με το ρεύμα και την τέχνη της Παρακμής.» – Η Καθημερινή

«Πρόκειται για µια άλλη εκδοχή του Ντόριαν Γκρέι και πώς η αγάπη για την τέχνη και η µεταµόρφωση της ίδιας της τέχνης σε ζωή καταλήγουν στην παρακµή» – Το Βήμα

«So much contemporary writing gives us sex without sensuality; D’Annunzio revels in a finer erotic touch. . . . The real events in D’Annunzio’s life were too noisy to ignore, but they shouldn’t drown out the voice of his writing. . . . A close reading reveals an astonishing streak of literary innovation.” – The Times Literary Supplement

“Shockingly explicit . . . a kind of portrait of the artist as an irresistible, corrupt young aesthete . . .» – The New Republic

«‘Eνας δανδής που αναζητεί την ομορφιά, την ηδονή, τον έρωτα. Με σκηνικό τη Ρώμη του 19ου αιώνα, αυτός ο Ιταλός «Ντόριαν Γκρέι» βιώνει τελικά αυτά που επιθυμεί πριν βυθιστεί στο έρεβος ενός κόσμου κενού, στερημένου από κάθε αξία.» – Ελευθεροτυπία


Σχετικά Links: