Η ιστορία της πορφυρής δούλης, Μάργκαρετ Άτγουντ

istoriatisporfurisdoulisΗ Μάργκαρετ Άτγουντ γεννήθηκε στην Οτάβα του Καναδά το 1939, μεγάλωσε στο Κεμπέκ και το Οντάριο και έζησε μεγάλο μέρος της ζωής της έξω από τη χώρα της (Βοστώνη, Βερολίνο, Εδιμβούργο, Λονδίνο, κ.ά.). «Η ιστορία της πορφυρής δούλης» (1985) κάνει παγκοσμίως γνωστό το όνομα της συγγραφέως και την κατατάσσει στους σημαντικότερους και πιο ρηξικέλευθους πεζογράφους της εποχής μας. Τοποθετημένη στο εγγύτατο μέλλον, η ιστορία διαδραματίζεται σ’ ένα χώρο που θυμίζει το φάντασμα μια αμερικανικής πανεπιστημιούπολης, μια νεκρόπολη που σαν αρνητική επιφάνεια καταγράφει την άλλοτε καθημερινή ζωή στις Η.Π.Α. Η «Δημοκρατία του Γιλεάδ», όπως ονομάζεται τώρα, είναι ένα μονολιθικό, θεοκρατικό καθεστώς που τιμωρεί την έκτρωση με θάνατο· καθεστώς που επιστρέφει στην τρομοκρατική μισαλλοδοξία των πρώτων πουριτανών και στηρίζεται στην «κατά γράμμα» εφαρμογή της Βίβλου, για να καταπολεμήσει την υπογεννητικότητα και τη στειρότητα: Μια δράκα φανατικών κυριεύει με πραξικόπημα την εξουσία και, μεταξύ άλλων, ιδρύει τάγματα «γυναικών ικανών προς τεκνοποίησιν», τις «πορφυρές». Οι γυναίκες αυτές αποσπώνται δια της βίας από τις οικογένειές τους, τα παιδιά τους, τους άντρες τους· τους αφαιρείται το δικαίωμα της ιδιοκτησίας και το δικαίωμα να φέρουν επώνυμο· υπηρετούν στα σπίτια των αρχηγών και αποκαλούνται «η του Φρεντ», «η του Φρανκ», κατά το όνομα του ιδιοκτήτη τους. Σ’ ένα τέτοιο τάγμα ανήκει και η αφηγήτρια του μυθιστορήματος, η «πορφυρή δούλη» του τίτλου, η ιστορία της οποίας μεταφέρει στον αναγνώστη όλη τη φρίκη ενός κόσμου που θα μπορούσε να είναι ο δικός μας, όχι όμως με τον τρόπο της επιστημονικής φαντασίας, αλλά με τα χρώματα ενός αποτρόπαιου και υποδόρια λυρικού εφιάλτη που κάποτε εγγίζει τα όρια της πραγματικότητας.


«Είναι η πρώτη φορά, αν δε με απατά η μνήμη μου, που η ανάγνωση ενός μυθιστορήματος θύμιζε τόσο, σαν εμπειρία, την ανάγνωση ενός εικονογραφημένου. Ανάμεσα στις λέξεις σκίτσα εμφανίζονταν, δισδιάστατη αποτύπωση του λόγου, σκηνικό τρομαχτικό.» – NO14ME

«Η «Ιστορία της Πορφυρής Δούλης» είναι ένα πολύ σκληρό αλλά υπέροχο βιβλίο, είναι ένα σήμα κινδύνου, μια προειδοποίηση για το τι θα μπορούσε να συμβεί αν η κοινωνία δεν προσέξει σε τι μονοπάτι βαδίζει…» – – Ψαροκόκαλο

«Funny, unexpected, horrifying, and altogether convincing, The Handmaid’s Tale is at once scathing satire, dire warning, and tour de force.» – Powell’s Edition

«A novel that brilliantly illuminates some of the darker interconnections between politics and sex….Just as the world of Orwell’s 1984 gripped our imaginations, so will the world of Atwood’s handmaid!» –  The Washington Post Book World

«The Handmaid’s Tale deserves the highest praise.» – The San Francisco Chronicle

«Atwood takes many trends which exist today and stretches them to their logical and chilling conclusions….An excellent novel about the directions our lives are taking….Read it while it’s still allowed.» – Houston Chronicle

«[A] taut thriller, a psychological study, a play on words. It has a sense of humor about itself, as well as an ambivalence toward even its worst villains.» – The New York Times

«The Handmaid’s Tale is in the honorable tradition of Brave New World and other warnings of dystopia. It’s imaginative, even audacious, and conveys a chilling sense of fear and menace.» The Globe and Mail (Toronto)

«Margaret Atwood’s feminist dystopia has now reached the status of a classic, and may well prove to be the book she is remembered for» –  The Independent

«As a reading experience, The Handmaid’s Tale, like most negative utopian literature, is more interesting as social critique than gripping as narrative.» – The Satirist


Σχετικά links: