Η Ζαζί στο μετρό, Ραιημόν Καινώ

zazistometro… Μπαίνω λοιπόν, πρέπει να πω πως ήταν στουπί στο μεθύσι, ο μπαμπάς, αρχίζει λοιπόν να με φιλάει, πράγμα φυσικό αφού ήταν μπαμπάς μου, αλλά νά που αρχίζει να μου κάνει χοντρά χάδια, τότε λέω α όχι, γιατί κατάλαβα που ήθελε να το πάει το κάθαρμα, αλλά όταν του είπα α όχι αυτό ποτέ, πηδάει στην πόρτα και την κλειδώνει και βάζει το κλειδί στην τσέπη του και γυρίζει ολόγυρα τα μάτια του κάνοντας α α α, ακριβώς όπως στο σινεμά, ήταν φοβερό. Θα σε κάνω με τα κρεμμυδάκια, έλεγε με στόμφο, άφριζε κιόλας λίγο προφέροντας αυτές τις απόκοσμες φοβέρες και τελικά πηδάει πάνω μου. Δε δυσκολεύτηκα να του ξεφύγω. Καθώς ήταν ρετάλι, έσπασε τη μούρη του στο πάτωμα. Ξανασηκώνεται. Ξαναρχίζει να με κυνηγάει, να μην τα πολυλογώ, αληθινή κούρσα σε στίβο. Και να, καταφέρνει να με πιάσει. Και τα χοντρά χάδια ξαναρχίζουν. Αλλά αυτή τη στιγμή ανοίγει η πολύ σιγά η πόρτα, γιατί πρέπει να σας πω ότι η μαμά του είχε πει, λοιπόν, βγαίνω, πάω ν αγοράσω μακαρόνια και χοιρινές μπριζόλες, αλλά δεν ήταν αλήθεια, ήταν για να τον καθησυχάσει, είχε κρυφτεί στο πλυσταριό όπου είχε φυλάξει το τσεκούρι και ξαναγύρισε αθόρυβα και φυσικά είχε μαζί της τη θήκη με τα κλειδιά της. Ξύπνια η κυρία, ε; Τότε λοιπόν ανοίγει σιγά την πόρτα και μπαίνει ολότελα αθόρυβα, ο μπαμπάς σκεφτόταν άλλα πράγματα, ο κακομοίρης, δεν πρόσεχε, κι έτσι βρέθηκε με το κεφάλι ανοιγμένο στα δύο…

Στα 100 βιβλία του 20ου αιώνα απο τη Le Monde 

«Πίσω στην παιδική ηλικία και στην Ζαζί στο μετρό. Όσο κι αν υπήρξε παρωδία κάθε Πολυάννας ή Δυο ορφανών, η Ζαζί είναι αρκετά έξυπνη ώστε να ξέρει τι της γίνεται, εφευρετική στις ζαβολιές της, δαιμόνια στον τρόπο να φέρνει τους άλλους σε δύσκολη θέση, ανταποκρινόμενη, θαρρείς, σε μια αξιοπερίεργη, κυνική ευτυχισμένη αντίληψη για τη ζωή. Και όσο εκείνη ρίχνει τους μνηστήρες της σε διασκεδαστικές παγίδες σκανδαλιάρικης διπλωματίας, ο συγγραφέας της Ραιημόν Καινώ τα βγάζει πέρα με την σειρά του, πλέκοντας σε ένα τόσο «χοντροκομμένο» θέμα μια πλήρη δαντέλα ειρωνικών τεχνασμάτων.

Η Ζαζί είναι μια προσπάθεια να δούμε την τρέλα του σύγχρονου κόσμου απ’ την κωμική της πλευρά, τονίζει ο συγγραφέας, και αυτή η επικίνδυνη προσπάθεια πετυχαίνει χάρη στην κρυφή απόσταση από την οποία ο Καινώ βλέπει το θέμα του, οχυρωμένος πίσω απ’ το τρίτο πρόσωπο της αφήγησης. Και αν είναι αλήθεια ότι οι πιο ρεαλιστικές στιγμές του έργου είναι εκείνες ακριβώς που διακηρύσσουν μια έλλειψη πίστης στην πραγματικότητα, και αν σκεφτούμε λογικά (οπότε η τέχνη παύει να μας ενδιαφέρει) ότι η αθλιότητα δεν έχει τίποτα το αστείο, και πάλι θα παραδεχτούμε ότι στα χέρια του Καινώ όλα αυτά σε μετατρέπονται σε λόγο, διασκέδαση και μυστικό έρωτα με το πονηρό χαμόγελο της Ζαζί.» – Πανδοχείο

«It is the verbal skylarking which makes Zazie the entirely delightful book it is. (…) (Barbara Wright) makes a gallant attempt at carrying out a close to impossible task, and achieves many incidental felicities.» – Times Literary Supplement

Σχετικά links: