Υποταγή, Μισέλ Ουελμπέκ

«Είναι η υποταγή», είπε απαλά ο Ρεντιζέ. «Η ανατρεπτική και απλή ιδέα, που ως τότε δεν είχε ποτέ εκφραστεί με τόση δύναμη, ότι το απόγειο της ανθρώπινης ευτυχίας έγκειται στην απόλυτη υποταγή».

Σε μια Γαλλία αρκετά κοντινή στή σημερινή, ένας άντρας ακολουθεί πανεπιστημιακή καριέρα. Η διδασκαλία τον ενδιαφέρει ελάχιστα, προσδοκά μια βαρετή αλλά ήρεμη ζωή, μακριά από τα μεγάλα ιστορικά δρώμενα. Ωστόσο, οι δυνάμεις που δρουν στη χώρα έχουν διασπάσει το πολιτικό σύστημα, επιφέροντας τελικά την κατάρρευσή του. Αυτή η εσωτερική ρήξη χωρίς αναταράξεις, χωρίς αληθινή επανάσταση, εξελίσσεται σαν εφιάλτης.

Το ταλέντο του συγγραφέα, η οραματική του δύναμη, μας παρασύρουν σε ένα αμφίσημο και ολισθηρό έδαφος· το βλέμμα του στον γηράσκοντα πολιτισμό μας κάνει να συνυπάρχουν σε αυτό το μυθιστόρημα ποιητικές διοράσεις, κωμικές σκηνές και μια μοιρολατρική μελαγχολία.
Ένας συναρπαστικός πολιτικός και ηθικός μύθος.

[Βιβλιοπωλείον της Εστίας]


«οι προβλέψεις του Ουελμπέκ ανήκουν στην ίδια οικογένεια προφητικών μυθιστορημάτων του 20ού αιώνα που έδωσαν οι Τζορτζ Οργουελ και Αλντους Χάξλεϊ.» – Le Monde

«θα μπορούσε κανείς να εκλάβει την Υποταγή ως ένα τρομακτικά φουτουριστικό αφήγημα που μοιάζει να συμπορεύεται με τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία σχεδόν προβλέπει με τρόπο ανατριχιαστικό.» – LIFO

«Αυτή η «πολιτική μυθοπλασία»είναι η ιστορία ενός ανθρώπου και μιας χώρας που από κούραση και απογοήτευση στρέφονται προς μιαν άλλη ελπίδα – σχηματικά, προς τη Μέκκα.» – The Books’ Journal

«Μια πολιτική σάτιρα επίκαιρη, αποτελεσματική και εξόχως ενοχλητική.» – Andro

«Πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα, προβοκατόρικη πολυεπίπεδη αφήγηση με μπόλικη ειρωνεία, χιούμορ, κυνισμό, σεξ, σατυρική διάθεση και μεταφυσική αναζήτηση.» – Fractal

«είναι το πόσο πολλά από τα στοιχεία που τις συνθέτουν μάς είναι γνωστά και οικεία, από το πόσο αυτός ο τρομακτικός επερχόμενος κόσμος μοιάζει με αυτόν που ήδη γνωρίζουμε, πράγμα που κάνει τον εφιάλτη που περιγράφει τόσο ρεαλιστικό, που ο αναγνώστης του κάθε τόσο αισθάνεται σαν να προσπαθεί– μάταια – να ξυπνήσει…» – Popapaganda

«κάπου εκεί μέσα μπορεί κανείς να βρει τον ιδιωτικό του εαυτό, μία ή περισσότερες πλευρές του, μέσα σ’ ό,τι ονομάζουμε ζωή, που είναι ένα γλίστρημα πάνω σε μια λίμνη, από τη μία άκρη της ώς την άλλη, πριν από το τελικό βύθισμα, ίσως σκέφτεται ο Ουελμπέκ.» – Η Καθημερινή

«η Υποταγή είναι ένα από τα σημαντικότερα και πιο παρεμβατικά μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί στην Ευρώπη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, είναι δε η οξυδερκής και σύνθετη έκφραση μιας ανήσυχης και απελπισμένης διάνοιας» – Το Βήμα

«Η «Υποταγή» δεν είναι ένα ισλαμοφοβικό βιβλίο, δεν είναι ένα σεξιστικό βιβλίο, δεν είναι καν ένα πολιτικό βιβλίο, ή ένα βιβλίο πολεμικής. Είναι ένα αντρικό βιβλίο.» – amagi

«τρομάζει, όχι τόσο με την προφητεία του αυτή καθεαυτήν, όσο με τη δυνάμει ανθρώπινη αντίδραση σε όσα μέλλουν να έρθουν.» – NO14ME

» Ο Ουελμπέκ φαίνεται να ασεβεί απέναντι στη δυτική κοινωνία και στους θεσμούς της από συντηρητικές έως και αντιδραστικές θέσεις. Κάτω όμως από την κυνική μυθοπλαστική του επιφάνεια διακρίνεται εύκολα ένας θρήνος για έναν πολιτισμό και έναν τύπο ανθρώπου που μάλλον χάθηκε οριστικά.» – Η Εφημερίδα των Συντακτών

«Η “Υποταγή” είναι ένα βιβλίο κυνικό και γεμάτο χιούμορ… Υπαρξιακό και γεμάτο πικρία για τη ζωή, για το αδιέξοδο της ύπαρξης, συνομιλεί ευθέως με τον Σοπενάουερ, τον Νίτσε, εκφράζοντας την απογοήτευση του συγγραφέα για τον κόσμο γύρω του που γκρεμίζεται.» – Librofilo

«η «Υποταγή», κάτω απ’ τον πανικό για την «ισλαμική απειλή», κρύβει τελικά μια επίθεση του Ουελμπέκ στο ευρύτερο φάσμα της υπαρκτής Αριστεράς, απ’ την κεντρώα υποχώρησή της, μέχρι τις ελιτίστικες μειοψηφικές εκδοχές της» – Η Εποχή

«…marks one of those exceptional instances when politics and art arrive simultaneously» – The Guardian

«it will take a long time for the French to read and appreciate Soumission for the strange and surprising thing that it is.» – The New York Review of Books

«the French élite are cravenly eager to collaborate with the new regime, delighted not only to convert but to submit to a bracing and self-assured authoritarianism. Like the oversophisticated Hellenists in Cavafy’s poem, they have been secretly waiting for the barbarians all their lives.» – The New Yorker

«Michel Houellebecq’s novel about a Muslim takeover of France is a melancholy tribute to the pleasure of surrender» – London Review of Books

«This novel is far from a crude anti-Islamic polemic…. It is rather a meditation… it is an implicit invitation to us to look inwards, to think of what is wrong with us rather than with them.» – The New Criterion

«It examines rapid political change in general…  It’s not Muslims whom Houellebecq is scared of. It’s the future.» – Time


Σχετικά links: