Καλαμιές στον άνεμο, Γκράτσια Ντελέντα

18 ¡∆∂§∂¡∆∞_dust jacketO Εφίξ είναι ένας υπηρέτης, ένας γερο-αγρότης δεμένος με το τελευταίο κομμάτι γης που έχει απομείνει στην ξεπεσμένη «αρχοντική» οικογένεια των αδελφών Πιντόρ: της Ρουθ, της Έστερ και της όμορφης Νοεμί. Βασανισμένος από τις ενοχές λόγω ενός παλιού εγκλήματος, ο Εφίξ ζει μια ζωή «αγίου», που ανατρέπεται από την εμφάνιση του όμορφου Τζατσίντο, γιου μιας τέταρτης αδελφής που είχε φύγει χρόνια πριν, κυνηγώντας τα όνειρα μιας καλύτερης ζωής, ο οποίος θα γεννήσει τον έρωτα όχι μόνο μιας θείας του αλλά και άλλων γυναικών του χωριού, ανατρέποντας έτσι ένα σκηνικό αιώνων. Σαν ομηρικός ήρωας, σαν καταραμένο πρόσωπο του Ντοστογιέφσκι, σαν τους ήρωες του Μάρκες με το προκαθορισμένο πεπρωμένο, ο Εφίξ είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς ήρωες της μεγάλης Ιταλίδας συγγραφέα, η ενσάρκωση ενός ανθρώπινου πόνου που παραμένει το ίδιο δυνατός στις σελίδες όλων των μεγάλων συγγραφέων του 20ού αιώνα.

Η πρώτη Ιταλίδα και η δεύτερη γυναίκα που βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας [1927]

«Μια εξοχική -εξωτική πια θα λέγαμε με τα σημερινά δεδομένα- επαρχιακή εικόνα της Σαρδηνίας, με τις καλαμιές μόνες στον άνεμο να θροϊζουν, γίνεται το τοπίο που στους κόλπους του η ζωή μια οικογένειας και λιγοστών περιφερειακών προσώπων αποκτά τραγική υπόσταση» – Φιλολογική Βραδυνή [πηγή: Σταυρούλα Σκαρίδη]

«Είναι ωραία τα λογοτεχνικά ταξίδια, σε μεταφέρουν σε μέρη και χρόνους μακρινούς,.. μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος αυτού βρέθηκα στη κεντρική Σαρδηνία στις αρχές του εικοστού αιώνα. Μέσα από την προσωπική ιστορία του Εφίξ ήρθα σε επαφή με την κοινωνική και οικονομική κατάσταση της εποχής, τα ήθη και τα έθιμα του τόπου. Μέσα από τις περιγραφές του τοπίου εικόνες σχηματίστηκαν στο μυαλό μου για το μέρος αυτό που δεν έχω επισκεφθεί…» – NO14ME

«Highly recommended for those interested in world-class literature,…women’s literature,…the rapidly vanishing world of the European peasant.» – World Literature Today

«It is hard not to feel, when reading her, that whatever the particularities of late 19th-century Sardinians, her readers are getting close to some pure ore of human emotion.» – Chicago Sunday Tribune

 Σχετικά links: