Κατά μόνας, Αντρές Νέουμαν

kata-monas«Όταν βλέπω δύο ανθρώπους να φιλιούνται, νοµίζοντας ότι αγαπιούνται, νοµίζοντας ότι η αγάπη τους θα κρατήσει, ψιθυρίζοντας ο ένας στον άλλον εν ονόµατι ενός ενστίκτου στο οποίο δίνουν µεγαλόπρεπα ονόµατα, όταν τους βλέπω να χαϊδεύονται µ’ αυτή τη νοσηρή λαχτάρα, µ’ αυτή την προσδοκία να συναντήσουν κάτι κρίσιµο στο δέρµα του άλλου, όταν βλέπω τα στόµατά τους να κολλάνε µεταξύ τους, τις γλώσσες τους να µπλέκονται, τα φρεσκολουσµένα µαλλιά τους, τ’ άναρχα χέρια τους, τα υφάσµατα που αγγίζονται κι ανασηκώνονται σαν την πιο ρυπαρή αυλαία, το αγχώδες τικ των γονάτων που ξεπηδούν σαν ελατήρια, τα φτηνά κρεβάτια, τα ξενοδοχεία ηµιδιαµονής που αργότερα θα τα θυµούνται σαν παλάτια, όταν βλέπω δύο ηλίθιους να εκτονώνουν ατιµώρητα τον πόθο τους στο φως της µέρας σαν να µην τους έβλεπα, δεν αισθάνοµαι µόνο ζήλια. Τους λυπάµαι κιόλας. Λυπάµαι το σάπιο µέλλον τους. Τότε σηκώνοµαι, ζητάω το λογαριασµό και τους στέλνω ένα λοξό χαµόγελο, σαν να επέστρεφα από έναν πόλεµο που εκείνοι δεν µπορούσαν καν να φανταστούν ότι είχε ξεσπάσει».
Το παιδί μιλάει για το πρώτο και τελευταίο ταξίδι που έκανε με την νταλίκα του πατέρα του. Ο πατέρας, που αργοπεθαίνει στο νοσοκομείο, αφήνει σ’ ένα μαγνητόφωνο τις υποθήκες του για να τις διαβάσει ο γιος του όταν μεγαλώσει. Η μητέρα, μόνη στο σπίτι, γράφει ένα ημερολόγιο για την προσωρινή απουσία του και την αναμονή τής οριστικής του απώλειας. Τρεις σπαραχτικοί εναλλασσόμενοι μονόλογοι συνθέτουν αυτό το αριστουργηματικό αφήγημα για τη φθορά και την αγάπη, για τον έρωτα και την αγάπη ως αντίσταση στη φθορά του έρωτα. [Εκδόσεις Όπερα]

«Έχει το χάρισμα. Κάθε καλός αναγνώστης θα εντοπίσει στις σελίδες του αυτό που βρίσκει κανείς μόνο στην υψηλή λογοτεχνία, εκείνη που γράφουν οι πραγματικοί ποιητές. Η λογοτεχνία του 21ου αιώνα θα ανήκει στο Νέουμαν και σε μια χούφτα απ΄τους εξ΄αίματος αδελφούς του.»
Ρομπέρτο Μπολάνιο


«Όσοι πιστοί της ισπανόφωνης λογοτεχνίας, προσέλθετε.Θα ξαφνιαστείτε. Μάλλον.Θα θυμώσετε.Είναι πολύ πιθανό.Θα λυπηθείτε.Σίγουρα.Ο Νέουμαν δίνει απλόχερα λόγους και για τα τρία.» – Λέσχη Ανάγνωσης του «Degas»

«Η καθαρότητα των λόγων, των συναισθημάτων, η απλότητα με την οποία εκτυλίσσεται η ιστορία, ο τρόπος του Νέουμαν να μπαινοβγαίνει από αφηγητή σε αφηγητή και από θραύσμα του χρόνου σε θραύσμα του τόπου είναι απαράμιλλη. Το βιβλίο, με ένα θέμα βαρύ, απάλευτο, διαβάζεται σχεδόν απνευστί, σε κρατάει κοντά του με μανία.» – ‘Διαβάζοντας’

«Να το ξεκαθαρίσω εξ’ αρχής: Θεωρώ το «ΚΑΤΑ ΜΟΝΑΣ»… μια συγκλονιστική νουβέλα, από τα καλύτερα πράγματα που έχω διαβάσει τους τελευταίους μήνες» – Librofilo, a books aficionado

«καταφέρνει να μιλήσει για τον θάνατο και την απώλεια τοποθετώντας τον αναγνώστη στο ίδιο δωμάτιο με τους χαρακτήρες, μέσα στις ψυχές τους και δίνοντάς του τη δυνατότητα να αφουγκραστεί αυτά που όλοι θεωρούμε ότι βρίσκονται μακριά από εμάς, ότι δεν θα μας συμβούν ποτέ. Και το κάνει με τρόπο που δεν είναι καταθλιπτικός, αλλά παραδόξως απελευθερωτικός» – Diavaseme.gr

«Με το ζόρι συναίσθημα δεν γεννιέται, ο Νέουμαν το ξέρει και αποφεύγει τον σκόπελο με άνεση, η αφήγηση πρέπει να μπλέκεται με τις σκέψεις του αναγνώστη, και όχι μόνο με αυτές, μα και με τους φόβους και τα πάθη του, να μπορεί να υπερπηδήσει το ατομικό.» – Χανιώτικα νέα

«Neuman is one of the rare writers who can distill the most complex human emotions with apparent effortlessness. Bolaño’s prophecy seems to have come true: Andrés Neuman has transcended the boundaries of geography, time, and language to become one of the most significant writers of the early twenty-first century.» – Music and Literature

«This triptych of a dying man’s commitment to his family and their response will infuse readers with its poignant, realistic experience. » – Library Journal

«Neuman’s pitch-perfect, sympathetic characters create an intensely moving story that resists both saccharine sentimentality and easy closure. This nuanced juxtaposition of perspectives solidifies Neuman’s place in the Spanish-language literary pantheon.» – Booklist (starred review)

«[A] gem of a novel, Talking to Ourselves is a profound meditation on illness, death and bereavement and brilliantly illustrates literature’s ability to help readers confront and understand mortality . . . Neuman is a master craftsman.» – The Independent

«This is writing of a quality rarely encountered, which actually feels as though it touches on reality, translating something experienced into words, without loss of detail or clarity. That shouldn’t be rare but when you read Neuman’s beautiful novel, you realise a very high bar has been set.» – The Guardian

An exceptional work of considerable emotional breadth. While the story itself may well be dolorous, it radiates with an authenticity that can often be elusive in fiction. There’s a vibrancy and liveliness to Neuman’s writing (as well-evidenced, too, in Traveler of the Century) that is irresistible. Even if one were not captivated by his arresting tale, persuasive characters, or sonorous prose, the impassioned effects of his storytelling are inescapable. (Jeremy Garber, Three Percent)

«Moving and intelligent.» – The Paris Review

«A novelist of rare talent . . . at the book’s end, the reader wishes for more pages: to see Lito grow up, to see if Elena remakes her life . . . That happens when the writer has the touch of a poet.» – Grazia Giordani, L’Arena

«An exciting and risky literary adventure, brought to life with remarkable stylistic subtlety . . . Rich, complex, and playful, this novel by Andrés Neuman is, by far, one of the most valuable and stylistically substantial literary works I’ve read in recent years.» – Carlo Algeri, El Gran Otro

«Neuman] is not only capable of navigating different genres, writing works both long or short, and locating himself in eras both distant or contemporary, he also has a great delicacy in taking the reader by the hand to the frontiers of pain.» – Elena Méndez, Siempre México

«With Talking to Ourselves, Andres Neuman has meticulously crafted an affecting, absorbing portrait of modern family life, one that’s centered on the mystery and tragedy of death, but ultimately pulses with the overwhelming power of life.» – Typographical Era

«Discover” is a funny word. When we use it, we don’t often mean that we are the first to do something, but that we are just now becoming aware of something that has long since existed. This is the feeling that comes when reading Andrés Neuman’s beautiful new novel, Talking to Ourselves.» – Laura Farmer,Book Reviewer, The Gazette


Σχετικά links: