Ο άνεμος σφυρίζει στην Κουπέλα, Θανάσης Τριαρίδης

o-anemos-sfurizei-stin-koupelaΤο βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 2000 και χαρακτηρίστηκε, ανάμεσα στα άλλα, ένα ζοφερό παραμύθι της ερωτικής αφύπνισης, η μάλλον υποσχόμενη προσέγγιση στον μαγικό ρεαλισμό, μια αφήγηση όχι μαγική, αλλά μαγεμένη, που φτιάχνει κορμιά ερεθισμένα κι έτοιμα για την καταστροφή, ό,τι πιο ουσιαστικό μπορεί να περιμένει κανείς από έναν νέο συγγραφέα: ιδιότυπη και παρθένα ανάγνωση μιας περιοχής της ανθρώπινης πορείας ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει τον λυρικό αισθητισμό, την αφέλεια του παραμυθιού, την υπερβολή του αισθητισμού, το άνθος της νοσηρότητας με το βαρύ άρωμά του. Ωστόσο, μετά από τρεις εκδόσεις, μέσα από ενδεχομένως ακατανόητες (ή και απολύτως κατανοητές) συνθήκες, η Κουπέλα αξιώθηκε τη σταδιακή σιωπηλή απόσυρσή της από τα βιβλιοπωλεία και εντέλει την πολτοποίηση.

«Τον Φεβρουάριο του 1978 βρίσκεται νεκρή στο λόφο της Κουπέλας η Δομένικα Φραντζή, μια παράξενη και αινιγματική δασκάλα. Χρόνια αργότερα, ένας από τους μαθητές της γράφει την ιστορία της……Το βιβλίο αυτό δεν προσβλέπει σε κανένα «νόημα». Με ρώτησαν πολλές φορές «ποιο είναι το νόημα της Κουπέλας;». Δεν το ξέρω, δεν ξέρω καν αν υπάρχει κάποιο νόημα είτε στα βιβλία είτε στη ζωή γενικότερα. Γράφουμε (και διαβάζουμε) ιστορίες για να ψευτοπεριγράψουμε την υποψία μιας ανάγκης, που με την σειρά της μας τραβάει (θαρρείς απ’ τα ρουθούνια) σε ένα κρυφό πεπρωμένο, ανθρώπινο όσο και ολέθριο. Ας πούμε, λοιπόν, πως κάποτε είχα ανάγκη από έναν λόφο. Τίποτε περισσότερο.

Αν ωστόσο κάποιος αναγνώστης επιμένει να του ορίσω μια, πέραν του όποιου «νοήματος», στοχοθεσία για την Κουπέλα, προς έκπληξη του (και προς έκπληξη του ίδιου μου του εαυτού – πόσο αδύναμος είμαι στις γοητευτικές φενάκες…) θα το κάνω:

Το βιβλίο αυτό προσβλέπει στο σούρουπο – στην ώρα όπου τα δέντρα χάνουν το χρώμα τους και παραδίνονται στο μαύρο της νύχτας.»

Θανάσης Τριαρίδης

«Ο Θ. Τριαρίδης έχει στήσει ένα δικό του σύμπαν. Ένα σύμπαν που χαρακτηρίζεται από μια άλλη άποψη για το τι μπορεί να είναι η παιδική ηλικία και η διαδικασία μύησης στην ωριμότητα και στα μεγάλα μυστήριά της – τον έρωτα και το θάνατο.» – περιοδικό Διαβάζω

«δεν είναι λίγες οι φορές που η αφήγησή του απλώνεται σε πεδία υπερβατικά και οι ποιητικές, «μαγικές», στιγμές καθορίζουν χαρακτήρες, καταστάσεις κι εξελίξεις.» – Αγγελιοφόρος της Κυριακής

«Θα μπορούσαμε να προσμετρήσουμε στα θετικά του βιβλίου την πλοκή του, την πυροδότηση μιας εκρηκτικής φαντασίας και το λόγο, που πολλές φορές μεταστοιχειώνεται σε καθαρή ποίηση…..Παρ’ όλα αυτά η καθημερινή σχέση-μύηση των μαθητών με τη δασκάλα τους στη μαγεία, βλέπε στα έγκατα της ζωής, είναι απ’ τις καλύτερες σελίδες του βιβλίου.» – περιοδικός Ίνδικτος

«Η στρατευμένη λογοτεχνία, είναι η πλέον ύποπτη και επικίνδυνη παράμετρος της πεζογραφίας. Διότι σκοπεύει στη νοηματική, πνευματική και κοινωνικοπολιτική χειραγώγηση του ανθρώπου. Η αυθεντική δημιουργική γραφή οφείλει να σχεδιάζει το μυστήριο = Άνθρωπος και τους αναρχικούς κυματισμούς της σκέψης του. Αυτό επιχειρεί ο Θανάσης Τριαρίδης» – Η Καθημερινή

Σχετικά Links: