Ο Κίτρινος Στρατιώτης, Ανδρέας Μήτσου

okitrinosstratiotis

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ένας νέος άντρας εγκαταλείπει τον τόπο του για να υπηρετήσει στο στρατό. Είναι όμορφος και αφελής. Βιώνει την πραγματικότητα με τρόπο ποιητικό. Θα βρεθεί στην Τουρκία, στη Μέση Ανατολή και στην Ιταλία. Στις ξένες χώρες γνωρίζει τη φρίκη του πολέμου αλλά και τον παράφορο έρωτα, την άλλη ζωή. Όμως αυτός δεν μένει εκεί. Θέλει να γυρίσει πίσω, στην πατρίδα. Όταν μετά από χρόνια επιστρέφει στην Ελλάδα, οι άνθρωποι έχουν αλλάξει και ο παλιός κόσμος του έχει χαθεί. Δεν τον αναγνωρίζουν όπως τον ήξεραν. Δεν του επιτρέπουν να ζει με τον δικό του τρόπο. Είναι πλέον ένας ξένος. Υποχρεωμένος να ενταχθεί ή να εξοντωθεί. Για να μη χάσει τον εαυτό του, αποφασίζει να εκδικηθεί. Και μεταμορφώνεται στον «κίτρινο στρατιώτη». Σε έναν άγριο και αλλόκοτο τιμωρό.

«Ο ανθρωπιστικός στοχασμός, ο προβληματισμός για το αν τελικά η ομορφιά είναι σκοπός της ζωής μας που δικαιώνει την ύπαρξη και της δίνει μια ανώτατη προοπτική, και ο διαυγής, επεξεργασμένος λόγος είναι τα δυνατά σημεία ενός μυθιστορήματος που λειτουργεί για τον αναγνώστη σε πολλά επίπεδα.» – Metropolis Press

«Τι είναι πατρίδα; Γιατί έγινε ο εμφύλιος; Πώς μεταμορφώνει ο πόλεμος τους ανθρώπους σε θηρία; Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που θέτει με το νέο του μυθιστόρημα ο Ανδρέας Μήτσου και στα οποία προσπαθεί να απαντήσει «Ο κίτρινος στρατιώτης», ένας αφελής και φαντασμένος νεαρός από την επαρχία.» – mkaragiannis.blogspot.gr

«Μέσω του Γιάννου, του κίτρινου στρατιώτη, ο Μήτσου θέλει να τονίσει την υπαρξιακή συνθήκη του ανθρώπου που, σύμφωνα με πολλούς υπαρξιστές, και όχι μόνο, είναι η μοναξιά. Μια μοναξιά όμως που βιώνεται όχι ως κατάρα αλλά ως υπερηφάνεια.» – Λέξημα

«Άλλη τεράστια δύναμη του βιβλίου είναι οι ατάκες του… Ξέρεις, αυτό: που διαβάζεις αμέριμνα και αθώα σφυρίζοντας ανέμελα και ξαφνικά μία πρόταση σκάει σαν πυρηνική βόμβα 56 Ναγκασακιών (Ναγκασάκι, πληθυντικός Ναγκασάκια, γενική πληθυντικού Ναγκασακιών) στον μυαλό και σηκώνεις, όπως είσαι ξαπλωμένος με το βιβλίο αγκαλιά στον καναπέ, το κεφάλι και λες «γουανταφάκ;» – provatos.blogspot.gr

«Παρά τη συγκίνηση του τέλους, νομίζω ότι γρήγορα θα ξεχάσω όσα διάβασα και δύσκολα θα συγκρατήσω τις (αρκετές) καλές στιγμές του βιβλίου, που είναι η συμπαθής γλώσσα, η πρωτότυπη οπτική γωνία από έναν αφελή, ο καλοδουλεμένος ρυθμός στην αφήγηση. Διάβασα ένα μυθιστόρημα χωρίς να σκοντάψω σε συγγραφικούς λάκκους, αλλά δεν μπόρεσα να σταθώ εντέλει για πολύ να στοχαστώ πάνω στο χαλί στο οποίο τόση ώρα περπατούσα.» – Βιβλιοκαφέ

Σχετικά links: