Ο χορός των ρόδων, Αντώνης Σουρούνης

ohorostonrodon

«Το Λεωφορείο του Καζίνο ξεκινούσε απο την ανατολική πλευρά του σιδηροδρομικού σταθμού της Φραγκφούρτης, απο ένα δρόμο που τον χρησιμοποιούσαν συνήθως ξένοι και είχε ένα μόνο πεζοδρόμιο. Ήταν ένας δρόμος ταπεινός με μικρά μαγαζάκια στο μοναδικό του πεζοδρόμιο, που πουλούσαν μικρά αντικείμενα ικανοποιώντας μικρές ανθρώπινες επιθυμίες. Ο Νούσης έφευγε σχεδόν πάντα με το πρώτο λεωφορείο γύρω στις δυόμισι το μεσημέρι και γύριζε σχεδόν πάντα με το τελευταίο γύρω στις δυόμισι τη νύχτα. Όση ώρα το περίμενε μπορούσε να χαζεύει τις φορτωμένες βιτρίνες με τους παράξενους αναπτήρες, τα μαχαίρια, τις σιδερένιες γροθιές, τα ραδιοφωνάκια, τις πίπες και τα ανατολίτικα πακέτα τσιγάρα, περπατώντας είκοσι μέτρα πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο. Αυτό το πρώτο λεωφορείο το χρησιμοποιούσαν συνταξιούχοι, άρρωστοι και σχιζοφρενείς. Εκτός απο τους πρώτους, που δεν είχαν τι καλύτερο να κάνουν και ήθελαν να παρακολουθήσουν τις βραδυνές σειρές στην τηλεόραση, σ αυτό ανέβαιναν οι παθιασμένοι με τον τζόγο και οι ηλίθιοι, που είχαν κερδίσει την προηγουμένη και πίστευαν ότι η καλή τους τύχη θα τους καρτερούσε εκεί που την είχαν παρατήσει.»

«Πρόκειται για γεννημένο παραμυθά, που ξέρει να παίζει καλά με τις ευκολίες και τις δυσκολίες της αφήγησής του, όπως οι ήρωες του βιβλίου του παίζουν τη ρουλέτα. Κρατώντας σταθερά το σπάγκο της διήγησης στο χέρι, τον αμολά ή τον τον τραβά, κι όχι μονάχα εκεί που το περιμένεις».

Δ. ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ, εφημ. Το Βήμα

«Ο Χορός των Ρόδων θυμίζει χολιγουντιανή περιπέτεια, από τις καλύτερες του είδους, δομημένη με σωστά μελετημένες δόσεις χιούμορ και σεξ, με προσεγμένες λεπτομέρειες και απροσδόκητα ευρήματα. Τελικώς, πρόκειται για ένα βιβλίο που διαβάζεται χωρίς ανάσα από την αρχή ως το τέλος».
Δ. ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, εφημ. Τα Νέα

«Ο Αντώνης Σουρούνης γνωρίζει πολύ καλά και τη λογική του νεοέλληνα, διεισδύει ολοκληρωτικά σ’ αυτόν με τη λογοτεχνία και πετυχαίνει να ταρακουνήσει και τα λιμνάζοντα ύδατα –με τη γλώσσα– αλλά και τα εγκεφαλικά κύτταρα – με την καταπληκτική του ευχέρεια στο ρεαλιστικό παραμύθι».
ΧΡ. ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ, εφημ. Αυγή

«Κυρίως, όμως, το μυθιστόρημα αυτό του Σουρούνη είναι ένα έξοχο ψυχογράφημα των ανθρώπων της ρουλέτας. Το ενδιαφέρον του αναγνώστη μένει αμείωτο ως την τελευταία σελίδα και εξαιτίας του χιούμορ που διαποτίζει όλη την αφήγηση και που συχνά προκαλεί δυνατό γέλιο (σπάνιο στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία)».
Κ. ΤΣΑΟΥΣΗΣ, εφημ. Έθνος της Κυριακής

«Χωρίς το βιβλίο να χάνει την ένταση και τη γοητεία της εποχής της αλητείας, είναι πλουσιότερο τώρα κατά μια βαθιά και τρυφερή ματιά σε ανθρώπινες καταστάσεις, όπως η φθορά του σώματος και του μυαλού, τα γηρατειά και ο θάνατος, η πίστη σε αρχές (όχι σε ηθικολογίες και τέτοια) και σε πρόσωπα».
Ν. ΝΤΟΚΑΣ, εφημ. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος [1995]

Πόσο τζογαδόροι είστε;

Σχετικά links: