Πέδρο Πάραμο, Χουάν Ρούλφο

pedro-paramo«Ένας γιος αναζητά τον άγνωστο πατέρα του, τηρώντας την υπόσχεση που έδωσε στην ετοιμοθάνατη μητέρα του· έτσι ξεκινά το «Πέδρο Πάραμο» και η σύγχρονη τηλεμάχεια του Χουάν Πρεσιάδο, η επιστροφή του στην εδεμική Κομάλα των μητρικών αναμνήσεων, που έχει όμως μετατραπεί σε κόλαση εξαιτίας της πατρικής καταστροφικής μανίας. Θα περάσει έναν Αχέροντα από σκόνη, για να βρεθεί στην όχθη του θανάτου, ανάμεσα σε μουρμουρητά και φαντάσματα, πάνω στα οποία δεσπόζει το φάντασμα του τοπικού τυράννου, του Πέδρο Πάραμο, του πατέρα του. H Κομάλα του Χουάν Ρούλφο είναι ένας τόπος δίχως χρόνο, ένας τόπος όπου παρελθόν και μέλλον, πραγματικό και φαντασιακό, ζωή και θάνατος γίνονται ένα.
Μυθιστόρημα πολυφωνικό, με πρωτοποριακή δομή, το «Πέδρο Πάραμο» άνοιξε νέους δρόμους σε όλη τη λατινοαμερικανική λογοτεχνία. Ο Ρούλφο συνδυάζει την ιστορία της μεξικανικής επανάστασης με το υπόστρωμα μιας οικομενικής μυθολογίας και καταφέρνει να φτάσει στο βαθύτερο πυρήνα του τοπικού, του μεξικανικού, και να το καταστήσει καθολικό, παγκόσμιο.
Παρά το μικρής έκτασης έργο του, ο Χουάν Ρούλφο θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ένας σύγχρονος κλασικός με μεγάλη επιρροή στους ομόγλωσσους τουλάχιστον ομοτέχνους του.»

«Εγώ ήρθα στην Κομάλα επειδή μου είχαν πει ότι ο πατέρας μου, κάποιος που τον έλεγαν Πέδρο Πάραμο, ζούσε εδώ. Αυτό μου το είχε πει η μητέρα μου. Και της είχα υποσχεθεί πως θα πήγαινα να τον δω μετά το θάνατό της. Της έσφιξα τα χέρια ως σημάδι ότι θα το έκανα. Εκείνη αργοπέθαινε, κι εγώ θα της υποσχόμουν οτιδήποτε…»
Καθώς ο ήρωας της νουβέλας, Χουάν Πρεσιάδο, αναζητά τον πατέρα του, Πέδρο Πάραμο, τα βήματά του τον οδηγούν στους σκονισμένους δρόμους της Κομάλα. Αυτή είναι μια πολιτεία νεκρών, γεμάτη από σκιές και πνεύματα, όπου η μορφή του Πέδρο Πάραμο κυριαρχεί. Έτσι μπαίνουμε σε μια σύνθετη αφήγηση με μεταβαλλόμενα χρονικά επίπεδα, σ’ έναν κόσμο παραισθήσεων, αναμνήσεων, ανεξιχνίαστων μυστηρίων και βίαιων παθών.
Μια θρυλική νουβέλα ενός συγγραφέα-μύθου, ένα έργο που χαρακτηρίστηκε ως αριστούργημα και που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία.»

«Εκείνη τη νύχτα δεν μπόρεσα να κοιμηθώ προτού τελειώσω τη δεύτερη ανάγνωση. Ποτέ, από την τρομερή νύχτα που διάβασα τη «Μεταμόρφωση» του Κάφκα σε μια θλιβερή φοιτητική εστία στην Μπογκοτά – σχεδόν δέκα χρόνια νωρίτερα -, δεν είχα νιώσει παρόμοια συγκίνηση.» – Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές

«Μυθιστόρημα μυστηριώδες, μυστικό, μουρμουριστό, ψιθυριστό, μυκώμενο και μουγγό, το Πέδρο Πάραμο συγκεντρώνει έτσι όλους τους νεκρούς ήχους του μύθου» – Κάρλος Φουέντες 

«Ενός συγγραφέα που ήπιε τον λόγο μονορούφι, φθάνοντας διά μιας σε μεγάλο βάθος – εκφραστικής, τεχνικής, περιεχομένου και μορφής…… Μοναδικό διότι, όπως κάθε μεγάλο μυθιστόρημα, αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη λογοτεχνία.» –  Η Καθημερινή

«Αριστούργημα. Κάτω από τον καυτό ήλιο του Μεξικού, ένας νέος άνδρας ταξιδεύει σε ένα χωριό για να βρει τον πατέρα του, τον Πέδρο Πάραμο… ο Ρούλφο μιλά και γράφει όπως οι απλοί Μεξικανοί. Ισως γι’ αυτό οι λίγες σελίδες της συγγραφικής του παραγωγής να στάθηκαν αρκετές για να μνημονεύεται ακόμα.» – Ελευθεροτυπία

«…κανείς προβληματίζεται, ευτυχώς προσωρινά, για το εάν οι επαινούντες υπερβάλλουν, αποτίοντας φόρο τιμής στον συγγραφέα με το να μιμούνται το ύφος του, ή αν απλώς πρόκειται για έναν συγγραφέα του οποίου το έργο όντως ανήκει στην πολύ μικρή αυτή κατηγορία που ονομάζουμε αριστουργήματα… αυτή η δακτυλήθρα έργου περικλείει όσα δεξαμενές άλλες, εκατομμύρια λέξεων, δεν έχουν καταφέρει στην παγκόσμια λογοτεχνία.» – Book Press

» Το να ρωτά κανείς ποιο θα ήταν σήμερα το λατινοαμερικανικό μυθιστόρημα αν δεν υπήρχε η νουβέλα «Πέδρο Πάραμο», είναι σαν να ρωτά ποια θα ήταν η Αναγέννηση χωρίς τη Φλωρεντία.» – Το Βήμα

Η όποια προσπέλαση κάθε παρόμοιου κειμένου, συνειρμικού-ποιητικού, που εξωτερικά διατηρεί τα προσχήματα ενός αφηγηματικού πεζού (για να τα ανατρέψει βαθμιαία), έχει ανάγκη κάποιας περικύκλωσης διανοητικής, πέρα από τα βαθύτερα σημεία επαφής μας μαζί του.» – Βιβλιοθήκη [πηγή: Πρωτοπορία]

«Είχα διαβάσει αρκετά βιβλία μέχρι τα 17 μου, όμως, με αυτό το μικρό βιβλίο (δεν ξεπερνά τις 200 σελίδες), ένοιωσα σαν τον έφηβο που φιλάει παθιασμένα για πρώτη φορά. Που κάνει έρωτα για πρώτη φορά.» – Thessaloniki Arts and Culture

“A strange, brooding novel. . . . Great immediacy, power, and beauty.” – The Washington Post

“A powerful fascination . . . vivid and haunting; the style is a triumph.” – New York Herald Tribune

“With its dense interweaving of time, its routine interaction of the living and the dead, its surreal sense of the everyday, and with simultaneous—and harmonious—coexistence of apparently incompatible realities, this brief novel by the Mexican writer Juan Rulfo strides through unexplored territory with a sure and determined step. . . . ” – The New York Times Book Review

“No reader interested in the vitality of 20th century Latin American fiction can afford to miss this work.” – Chicago Tribune

“As close to perfect as a piece of writing gets.” –  Seattle Weekly

«Octavio Paz has said that Juan Rulfo ‘is the only Mexican novelist who has given us an image—instead of just a description—of our landscape.’ By the same token we could say that Josephine Sacabo is the only photographer who has given us an image of that most elusive of landscapes conceived by Juan Rulfo—Comala.» – Buenos Aires Herald

«you should read Pedro Páramo, not because it started a trend, but because it’s «the most perfect novel you’ve never heard of» and Juan Rulfo is still considered «one of the greatest Latin American writers.» Also, this is one of the creepiest, spooktastic novels out there and is sure to make your spine tingle even as it makes your synapses fire overtime.» – Shmoop

Σχετικά links: