Τα τελευταία απογεύματα με την Τερέζα, Χουάν Μαρσέ

ta-teleutaia-apogeumata-me-tin-terezaΟ Μανόλο Ρέγιες, όµορφος αλήτης της Βαρκελώνης, περνάει τις µέρες του κλέβοντας µηχανάκια και αλλάζοντας κορίτσια. Ένα βράδυ γλιστράει στους κήπους µιας υπέροχης βίλας µε µόνο σκοπό να κατακτήσει µια ωραία και πλούσια κοπέλα. Όµως στο παιχνίδι της αγάπης πιάνεται στα δίχτυα καµιά φορά ο ίδιος ο ψαράς… Τα Τελευταία απογεύµατα µε την Τερέζα, µυθιστόρηµα-σταθµός της σύγχρονης ισπανικής λογοτεχνίας και το έργο που καθιέρωσε διεθνώς τον συγγραφέα του, είναι η ιστορία ενός θυελλώδους έρωτα στη Βαρκελώνη της δεκαετίας του ’60. Του έρωτα ενός νεαρού άντρα, µε τσιγγάνικη καταγωγή και µεγαλωµένου στις φτωχογειτονιές, η µεγαλύτερη φιλοδοξία του οποίου είναι να αποκτήσει κοινωνικό γόητρο, και µιαςόµορφης και ευγενικής νεαρής γυναίκας, της Τερέζας, γόνου οικογένειας της υψηλής καταλανικής κοινωνίας της πόλης. Τα πρόσωπα αυτού του µυθιστορήµατος ανήκουν πλέον δικαιωµατικά στην πινακοθήκη των λογοτεχνικών ηρώων που αντικατοπτρίζουν µια ολόκληρη εποχή και εκφράζουν την ανθρώπινη κατάσταση στην πιο µύχια αλήθεια της.

«Η µεγάλη λογοτεχνία δεν είναι τίποτε άλλο από την ίδια αιώνια και συναρπαστική ιστορία του ανθρώπου, σε διάφορα χρονικά πλαίσια, σε διαδοχικά έργα, κάθε φορά που το ταλέντο ενός συγγραφέα ξεσκονίζει αυτή ή την άλλη πτυχή της ανθρώπινης ψυχής… Ιστορία, αφήγηση, µυθιστόρηµα, όπου κάθε αναγνώστης αναγνωρίζει τον εαυτό του· γιατί τελικά πρόκειται για τη δική του ιστορία. Να γιατί, λοιπόν, από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου, όταν ο Μανόλο Ρέγιες σπρώχνει την καγκελόπορτα του κήπου για να πάει να συναντήσει το όνειρο που ενσαρκώνει µια γυναίκα που ακόµη µόνο φαντάζεται πώς µπορεί να είναι, να γιατί ο αναγνώστης νιώθει ο ίδιος να τον διαπερνά η συγκίνηση και ένα αίσθηµα κινδύνου απέναντι σε συναισθήµατα που ακόµη δεν έχει νιώσει…» ΑρτούροΠέρεθ-Ρεβέρτε.

«συγκαταλέγεται στις κορυφαίες πένες της Ιβηρικής Χερσονήσου και χαρακτηρίζεται από έναν μεσογειακό, λυρικό αισθησιασμό και μια σκωπτική ειρωνεία, είναι ένα βιβλίο που αγαπήθηκε και διαβάστηκε πολύ στην πατρίδα του.» – Το Βήμα

«Το λυρικό/πολιτικό μυθιστόρημά του είναι εξ ολοκλήρου χτισμένο πάνω σε μερικές εμβληματικές εικόνες που απευθύνονται κυρίως στις αισθήσεις μας…οι χαρακτήρες είναι φορείς όχι μόνο της τάξης τους αλλά και της ιστορίας της πλευράς της πόλης που κατοικούν, της φυλής τους, της οικογένειας τους, αλλά και των ψευδαισθήσεων τους.» – Book Press

«Ο Μαρσέ είναι ο συγγραφέας της Βαρκελώνης. Τα βιβλία του ανατέμνουν την καταλανική κοινωνία από τη μεταπολεμική εποχή μέχρι σήμερα, τις ταξικές αντιθέσεις και συγκρούσεις που αναπτύσσονται καθώς οικοδομούνται οι παράλληλοι κόσμοι των πλούσιων και των φτωχών στο φρανκικό κράτος, την υποκρισία του μεταφρανκισμού και της «μετάβασης στη δημοκρατία» – Η Εποχή

«Ο συγγραφέας που αποτύπωσε τη μορφή της πόλης στη φαντασία των αναγνωστών, ανακηρύσσοντάς την: πόλη-ηρωίδα…Τα χρώματα, οι μυρωδιές, οι ήχοι μα και οι φωτοσκιάσεις αλά de La Tour, δημιουργούν ένα καλοζυγισμένο σύμπαν με τον αισθησιασμό και τον υπαρξισμό να εντείνονται δια μέσου μιας ενδιαφέρουσας προσέγγισης της αναζήτησης του έρωτα και μιας άρτια δομημένης ψευδαίσθησης της ζωής.» – ο αναγνώστης

«πλάνα μιας υποθετικής τεχνικολόρ ταινίας με πρωταγωνιστικό ζευγάρι τον Μανόλο και την Τερέζα και, με μια τεχνική που αναπαράγει τεχνηέντως την κινηματογραφική γωνία λήψης, ξετυλίγει ατμοσφαιρικές σκηνές ενός συναρπαστικού ρομάντζου, που καθόλου δεν φείδεται αισθησιασμού.» – diastixo.gr

«πολύ γοητευτική η απεικόνιση της Βαρκελώνης την δεκαετία του 50, οι συζητήσεις, οι διαδρομές με το διθέσιο της Τερέζας… Εν κατακλείδι είναι ένα ωραίο και ευκολοδιάβαστο (παρά τον όγκο του) βιβλίο που δεν το διαβάζεις για την εξέλιξη της ιστορίας αλλά για την ατμόσφαιρα που έχει και η οποία κερδίζει τον αναγνώστη, αν και εκείνο που μένει εντονότερα στο μυαλό του είναι οι ακαταμάχητες και τόσο σαγηνευτικές μορφές του Μανόλο και της Τερέζας, οι ταξικές αντιθέσεις σε μια καταπιεσμένη και υποκριτική κοινωνία και το υπέροχο πικρό φινάλε που ολοκληρώνει το δράμα ενός ανθρώπου που δεν μπορεί (ότι και να κάνει) να υπερβεί τα ταξικά του όρια.» – Librofilo

 

Σχετικά  links: