Τι ωραίο πλιάτσικο!, Τζόναθαν Κόου

ti-oraio-pliatsikoΤη Βρετανία που ανέδειξε τη Μάργκαρετ Θάτσερ ως σύμβολο ενός συλλογικού κακού χαρακτήρα, περιγράφει ο Κόου.
Το «Τι ωραίο πλιάτσικο!» περιλαμβάνει μια σειρά από βρετανικές εικόνες και στερεότυπα -για να τα παραμορφώσει και να τα εξωθήσει στο γελοίο: τις μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες που σπαράσσονται αναίμακτα (ή αιματηρά), τις εκκεντρικές γριές, τα στοιχειωμένα αρχοντικά, ολόκληρο το γκραν γκινιόλ της αστικής τάξης, σ’ ένα βασίλειο κάθε άλλο παρά ενωμένο, (…) όπου » κατεστημένο» είναι η αδυσώπητη οικονομική εξουσία.
Διαβάζοντας τον Κόου, θυμάται κανείς μια φράση από τη Μύριελ Σπαρκ: «Τότε, πριν από πολύ καιρό, το 1945, όλοι οι καλοί άνθρωποι στη Βρετανία ήταν φτωχοί…» Αυτό υποστηριζει κι ο Κόου: οι καλοί του άνθρωποι είναι φτωχοί, ευπαθείς και έκπληκτοι.
(Από το επίμετρο της Σώτης Τριανταφύλλου)

Βραβείο John Llewelyn Rhys Prize [Booktrust] [1994] Βραβείο Prix du Meilleur Livre Étranger [1996]

«…αιχμαλωτίζει τον αναγνώστη από το πρώτο πεντάλεπτο και τον απελευθερώνει στην τελευταία σελίδα.» – Το Βήμα

«Τι ωραίο, αναγνωστικό πλιάτσικο μέσα σ’ ένα σπουδαίο και βαθιά επίκαιρο έργο, που σε ωθεί, αρκετές στιγμές, ν’ αναφωνήσεις: τι ωραίο λαϊκό μυθιστόρημα!» – evrytanika.gr

«Είναι συγκλονιστικό να διαβάζεις ένα βιβλίο το οποίο μιλά τόσο καθαρά για πράγματα που συμβαίνουν σχεδόν ολόιδια γύρω σου. » – Lou …Read

«εξαιρετική πλοκή, χιούμορ, ανάσες, ροή και ταυτόχρονα μια τοιχογραφία από ανθρώπους, θέματα και καταστάσεις που θα έχουμε να τα λέμε στα παιδιά μας.» – Διαβάζοντας

«a book that counts the human cost of the self-help, screw-you philosophy currently at large, but the sound it makes is not of tubs being thumped or hands being wrung – it’s the raucous and far more apposite sound of horrid laughter.» – The Independent 

«The Winshaw Legacy» is a big, raucous and exhilarating novel.» – The New York Times

«the reader knows that idealism isn’t dead as long as novels like this are written and published.» – San Francisco Chronicle

«Funny and ambitious, his scathing social satire of England in the 1980s relies on a familiarity with domestic politics, as well as with British popular culture.» – Kirkus Reviews

Σχετικά links: